De belangstelling voor genezing heb ik al van jongs af aan.
In Calcutta, India, werkte een heeroom. Met kerst ging in de hele familie de pet rond ‘voor ome Henk’. De brieven die hij schreef over wat hij met het geld had gedaan vond ik hartverwarmend en inspirerend. Mijn droom was om daar, net als hij, te gaan werken en mensen te helpen.
Het bleef echter bij een droom. Ik volgde de opleiding tot Ziekenverzorgster en daarna de opleiding tot A-verpleegkundige. Tijdens de laatste opleiding trouwde ik. In hetzelfde ziekenhuis heb ik heel lang als laboratoriummedewerkster gewerkt. In die periode werden twee zoons geboren.
Onze jongste werd op tweejarige leeftijd ziek en ik kon me niet vinden in de remedie van de huisarts. Ik kwam met de homeopathie in aanraking. Het resultaat was verbluffend. Nu ben ik zeker niet tegen de allopathie. Ik combineer de beide zienswijzen. Wat me aanspreekt van de homeopathie is dat het het zelfhelende vermogen van het lichaam ondersteunt. Datzelfde doet Access Bars.
Op internet zag ik een Access Bars- opleiding en ik was meteen geïnteresseerd. Waardoor dat kwam wist ik niet. Ik heb me gewoon, puur op gevoel, zonder in te lezen, ingeschreven. Tijdens de training ging ik achter mijn eerste ‘proef-cliënt’ zitten en ik kwam ‘thuis’. Ik voelde dat ik anderen middels Access Bars iets kan brengen. Tegelijkertijd kan ik mezelf blijven ontwikkelen.
Naast het geven van behandelingen werk ik als taxibegeleidster van ernstig meervoudig beperkte kinderen. Ook hier kan ik iets brengen en (veel) leren! Het geeft me veel voldoening om de kinderen een zo soepel mogelijke rit van huis naar de opvang en terug te geven.
