Het verhaal:
In dit leven werd ik geboren in 1962 als oudste dochter in een doorsnee gezin.
Al zolang ik me kan herinneren stotterde ik en de onmacht en schaamte die dat met zich meebracht beheerste mijn leven. Ik werd er mee gepest en ging met buikpijn naar school. Verbaal voor mezelf opkomen was geen optie en ik was te bang om iemand fysiek aan te pakken. Bovendien vond ik dit beschamend. Het spraakgebrek zorgde voor sollicitatieafwijzingen en een omweg in mijn beroepsopleiding. Later heb ik alsnog met veel plezier de A- verpleging gedaan.
Ik trouwde, kreeg twee prachtige zonen, werkte op het laboratorium en raakte overspannen. Ik durfde niets meer, zag overal beren op de weg en ontwikkelde paniekaanvallen. Steeds vaker zat ik op de bank en dacht: ’Hier blijf ik zitten, ik zit de rest van mijn leven wel uit, wel zo veilig, hier kan me niets gebeuren’. Rond mijn veertigste hoorde ik een stem in mijn hoofd die, vriendelijk doch ferm, zei ‘Nu is het genoeg!’ en ik was het met Hem eens. Het was tijd. Tijd om al mijn ongewenste gevoelens die ik al die jaren had weggeduwd en die mede het stotteren veroorzaakten, aan te kijken. Tijd die ik me dankzij mijn man kon veroorloven. Hij bood me de kans en ik heb die gepakt.
Ik heb me laten leiden door het Universum en wat ik nodig had diende zich aan. Daardoor ben ik nu goed bekend met Lichtwerk, Stemexpressie, Zen-meditatie, Yin-yoga en Access Bars. Tijdens deze (nooit- ophoudende) reis heb ik mijn hoog-sensitieve kant goed kunnen ontwikkelen. Sinds een aantal jaar beoefen ik de Cursus in Wonderen.
Tot mijn grote verbazing leidde dit alles ertoe dat ik meditaties heb geleid voor grote groepen en dat ik een gedicht heb voorgedragen op de uitvaart van mijn schoonvader. Ik heb weer een baan! En ik merk hoe ik geniet van het contact met collega’s en de meervoudig beperkte kinderen die ik begeleid. Ik zag mezelf naar cursussen gaan en een praktijk starten waar ik alles wat ik sinds 1962 heb ervaren in kwijt kan want… geen één ervaring bleek overbodig. Om mijn man te citeren: ’Je hebt vrede in jezelf gevonden, die niet afhankelijk is van anderen’.
En dat laatste restje stotteren? Dat hoort gewoon bij me.
Deze foto is gemaakt tijdens een internationaal Wise Women Retreat, waar ik een interactieve lezing heb gehouden over A.B., in augustus 2018 te Linschoten. Ik voelde een gezonde spanning en… helemaal op mijn plek!
De deur van mijn gevangenis valt dicht in het slot.
Ik sta buiten, frisse lucht in mijn gezicht.
Energie stroomt in mij, door mij heen.
Het leven in mij, om me heen.
Nu sta ik aan de andere zijde van de deur, zonder mijn beelden, ideeën en dromen.
Die liet ik achter in mijn gevangenis.
Zij waren het die mij gevangen hielden!
Annema Raven
